SAMURAJE

Kult Samurajów

Podstawę systemu lennego stanowili samurajowie, wojownicy pochodzenia szlacheckiego. Początkowo tworzyli oni grupę uzbrojonych posiadaczy ziemskich, którzy walczyli w czasach wojny w imię lokalnego władcy, w zamian otrzymywali od niego ochronę i nadania ziemskie. Z czasem jednak samurajowie zrezygnowali z swego prawa posiadania na rzecz dużych wynagrodzeń i przynależności do darzonej najwyższym szacunkiem klasy. Pozostawali w dużym stosunku zależności od swego bezpośredniego pana, daimyo, i trzymali się reguł niepisanego kodeksu postępowania, znanego jako bushido. Najwyższymi cnotami samurajów była wierność lenna wobec pana   i stała gotowość do walki. Samuraj wiódł stosunkowo ciężkie i wstrzemięźliwe życie; jego dobytek ograniczał się w zasadzie do starannie wykonanej zbroi i mieczy. W czasach kryzysów żył latami na zamku daimyo oddzielony od rodziny. Z dumą uczęszczał  na naukę do mistrza łucznictwa i fechtunku, i sam wyposażał się w najlepszą broń, jaką mógł znaleźć. Każdemu samurajowi przysługiwały prawnie dwa miecze – długi ze stalową klingą i uchwytem podwójnym do walk na koniu lub pieszo, a także krótki miecz do walki wręcz. Za pomocą krótkiego miecza wykonywano także samobójcze seppuku (harakiri), rytualne otwarcie brzucha, które wykonywano wtedy, gdy samuraj postąpił niezgodnie z kodeksem wojennym i w ten sposób sam pozbawił się godności.

Droga Bushido

Bushido jest to kodeks wojownika japońskiego. W przciwieństwie do tego co się powszechnie uważa, Buschido nie jest filozofią lecz stałą pracą nad ciałem i duszą. Budo dzieli się na Zen i Wasa. Wasa to ćwiczenia ciała, Zen to praca nad duchem i umysłem. Razem tworzą jedność. W oparciu o techniki Wasa powstało wiele sportów, lecz bez Zen, są one kolejną tanią zachodnią imitacją. Fundamentami Bushido jest siedem założeń:

1. GI – prawidłowa decyzja podejmowana w równowadze ducha. Właściwa i prawdziwa postawa. Kiedy muszę umrzeć… po prostu umieram.
2. YU – bohaterska dzielność, odwaga, męstwo, brak jakiegokolwiek strachu.
3. JIN – kosmiczna (duchowa) miłość, dobra wola skierowana do ludzkości, gotowość pomocy innym, chęć służenia światu.
4. REI – właściwe postępowanie, punkt zasadniczy, ceremonia, odpowiednie zachowanie, kulturalność.
5. MAKOTO – szczególna (całkowita) szczerość, prostolinijność, otwartość i tolerancja, ufność w siebie i w innych.
6. MEIYO – cześć i wspaniałość, wspaniałomyślność, budowanie dobrej postawy wobec ludzi i świata, dobroduszność, godność (arhata).
7. CHUGI – oddanie się, lojalność, pokora, wierność czy wiara, ale też brak przywiązania, zdolność do poświęcenia siebie.

MIECZ

Miecz wojownika japońskiego ze zwykłej broni białej przeistoczył się z czasem w obiekt kultu. Przekazywany z pokolenia na pokolenie, był skarbem i dumą rodu. Jego wyrób był nie tylko wielką sztuką, lecz także doznaniem duchowym. Kowal przed każdym przystąpieniem do pracy, musiał oczyścić swą duszę. Techniki wyrobu ostrza do końca były tajemnicą rzemieślnika. Zdradzał on je swemu uczniowi, dopiero wtedy gdy uznał ze tamten jest na to gotowy. Słyszałem że niegdyś pewien kowal odciął rękę swemu uczniowi, gdy ten próbował sprawdzić temperaturę wody do chłodzenia rozżarzonego  metalu!
Produkcja mieczy w okresie feudalnym osiągnęła wysoki poziom doskonałości technicznej. Oba miecze samuraja były nie tylko najważniejszą bronią, ale uważano także że były też obdarzone duszą (mieszkał w nich kami). Gdy samuraj wycofywał się z czynnej walki, często kazał przechowywać w świątyni swoje miecze wraz z innymi świętymi przedmiotami.

GEJSZE

W epoce Takagawa wykształcił się zawód gejszy – wyjątkowy produkt tradycyjnego społeczeństwa japońskiego. Gejsze pozostawały do dyspozycji nowej miejskiej burżuazji. Gejsza wywodzi się od długiego, darzonego szacunkiem łańcucha kurtyzan, które zabawiały arystokrację tańcem, śpiewem, recytacją poezji, a niekiedy także sztuką miłosną. Te umilające czas panie, zyskały jako gejsze większe znaczenie, gdy w miastach handlowych takich jak Edo i Osaka, urządzono dzielnice rozkoszy – „miasta w których nie było nocy”. Klientami byli głównie bogaci kupcy. W najlepszych lokalach rozrywkowych gejsze musiały być wykształcone i utalentowane w dziedzinie sztuki. Pełniły one sztukę partnerki do konwersacji. W innych lokalach służyły bardziej otwarcie miłości cielesnej. W obu przypadkach służyły rozrywce ludzi zamożnych, w społeczeństwie które musiało przestrzegać surowych zasad moralnych, określających zakres obowiązków każdego Japończyka.

Z racji tego że gejsze często świadczyły swe usługi wysoko postawionym politykom oraz urzędnikom, były one w stanie wejść w posiadanie informacji dzięki którym stawały się one bardzo wpływowymi osobami. Dzięki temu gejsze niejednokrotnie miały wpływ na losy wielu miast, a może nawet państwa.